บทที่ ๓๒...
สร้อยทิพย์นรา เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยเม้มริมฝีปากแน่น ดวงตาทั้งคู่ของหล่อนไม่ผิดอะไรกับดวงตาของอสรพิษร้ายยามที่ได้รับบาดเจ็บ...เสียงของหล่อนบอกถึงความปวดร้าวเมื่อพูดว่า
"หม่อมขออย่างอื่นน้องเถิดค่ะ แต่อย่าขอให้น้องเลิกอาฆาตพยาบาทศัตรูของน้องเลยค่ะ เพราะน้องได้ปฏิญาณไว้แล้วว่า น้องขอเอาชีวิตของน้องเป็นเดิมพันในการแก้แค้นครั้งนี้!" หม่อมดวงเดือนมองดูญาติสาวผู้ตกเป็นทาสของอารมณ์อาฆาตพยาบาทด้วยความสลดใจ
"พี่คิดว่า การกระทำของคุณสร้อยเมื่อครั้งกระโน้นก็สาสมกันแล้ว พี่อยากเห็นคุณสร้อยมีจิตใจสงบและเป็นสุข" หม่อมพยายามที่จะหว่านล้อมหญิงสาว แต่สตรีผู้มีจิตใจดำมืดไปด้วยแรงพยาบาทอย่างนางสาวนรา หรือจะยอมคล้อยตามไปกับท่าน
"มันยังไม่แล้วก็ค่อยๆ ไหลรินผ่านพวงแก้มทั้งสองซึ่งซีดเซียว