id	link	title	article	highlights
1bf32fcde1bd7741de4f940d9d2c61fec3a3d4bd	https://fa.wikipedia.org/wiki/حسن_عميد	حسن عميد	حسن عمید در نیمهٔ دوم سده ۱۳ هجری خورشیدی ، در شهر مشهد چشم به جهان گشود . او تحصیلات خود را نیز در همان شهر انجام داد . عمید در جوانی عضو انجمن ادبی شد و کار روزنامه‌نگاری ، نویسندگی و فرهنگ‌نویسی را از همان سال‌ها آغاز کرد . او در نشریهٔ خراسان مطلب می‌نوشت . از جمله مهم‌ترین فعالیت‌های روزنامه‌نگاری حسن عمید در مشهد ، سردبیری سالنامهٔ خراسان و روزنامهٔ طوس بود . وی در سال ۱۳۱۳ چاپ روزنامه طوس را به صورت هفتگی در مشهد آغاز کرد . او سال‌ها در خراسان به پیشهٔ روزنامه‌نگاری‌اش مشغول بود . به دنبال اشغال ایران در جنگ جهانی دوم ، که طی آن شهر مشهد به دست نیروهای اتحاد جماهیر شوروی افتاد ، شوروی‌ها عمید را از مشهد اخراج و به تهران تبعید کردند . در پی این اقدام ، عمید با دفتر نخست‌وزیری ایران نامه‌نگاری کرده و خواستار دادن اجازهٔ بازگشت به مشهد به خاطر گرفتاری‌های خانوادگی‌اش می‌شود که اسناد این نامه‌نگاری در کتاب « اسنادی از احزاب سیاسی در ایران (۱۳۲۰ ‎- ۱۳۴۰ ه.ش) » به چاپ رسیده‌است . حسن عمید چندین دهه از عمر خویش را صرف پژوهش دربارهٔ فرهنگ واژگان و فرهنگ‌نویسی کرد . او در این سال‌ها چندین فرهنگ واژگان فارسی نوشت که پرآوازه‌ترینشان ، فرهنگ عمید است . عمید در سال ۱۳۵۵ خورشیدی ، بابت واگذاری کلیه حقوق نشر همه فرهنگ‌هایش به عبدالرحیم جعفری ، مالک و گردانندهٔ انتشارات امیرکبیر ، یکی از بالاترین رقم‌های پرداخته‌شده به یک مؤلف ایرانی به‌عنوان حق تألیف مقطوع را ، که برابر با یک میلیون تومان بود ، دریافت کرد . حسن عمید سرانجام در شهریورماه سال ۱۳۵۸ درگذشت .	حسن عمید (زادهٔ ۱۲۸۹ در مشهد – درگذشتهٔ شهریور ۱۳۵۸) فرهنگ‌نویس ، نویسنده و روزنامه‌نگار نامدار ایرانی است . او نویسندهٔ فرهنگ عمید است که از پرکاربردترین فرهنگ‌های معاصر فارسی قلمداد می‌گردد .
67307cdcdf1794ebb556a535ee9802e1aebf388e	https://fa.wikipedia.org/wiki/پايگلان	پايگلان	یعنی دامنهٔ گل‌ها از پای گلان گرفته شده‌است . پایگلان : پای به معنی پایتخت و گلان به معنی اقوام.پس پایگلان به معنی پایتخت اقوام می‌باشد . این روستا در بین شهرهای سنندج ، مریوان سروآباد و کامیاران قرار گرفته‌است . از لحاظ تقسیمات کشوری جز شهرستان سروآباد می‌باشد . روستای پایگلان در فاصله ۲۰ کیلومتری جاده اصلی سنندج – مریوان و در دامنه کوه‌های سر به فلک کشیده قرار گرفته‌است . جاده این روستا از مسیر دوآب کاملا آسفالت و از مسیر تفین به کامیاران به طول ده کیلومتر خاکی و بقیه آسفالت می‌باشد . مسیرهای منتهی به روستا : ۱- سنندج دوآب پایگلانحدودا ۹۰ کیلومتر ۲- مریوان و سروآباد دوآب پایگلان حدودا ۶۰ کیلومتر ۳- کامیاران تفین پایگلان حدودا ۷۰ کیلومتر این روستا در دهستان پایگلان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵ ، جمعیت آن ۱٬ ۹۲۰ نفر (۴۵۷ خانوار) بوده‌است . ۱- روستای ژنین - ۲-روستای آریان ۳- روستا گواز ۴- روستای ویژنان ۵- روستای ژان اعضای چهارمین انتخابات شوراهای روستا ۲۴ خرداد ۹۲ ۱- حیدر مولودی لیسانس دبیر ۲- هادی رحیمی فوق دیپلم دبیر ۳- برهان فتحی فوق دیپلم دبیر ۴- ریبوار مبارکی دیپلم راننده مرکز بهداشت ۵- حبیب‌الله جوانمردی دیپلم راننده اعضای پنجمین دوره شواری اسلامی خرداد ۱۳۹۶ پایگلان : ۱. سردار مروتی ۲. حبیب الله جوانمردی ۳. ناصح علی محمدی ۱- حاجی ملا قاسم پایگلان زاهد گوشه گیر وعلامهٔ تحریر حاج ملا قاسم بن عبدالحق بن عبدالرحیم از مردم آبادی پایگلان یکی از فضلای عالی قدر زمان خو بوده‌است که از مناقب و مکاشفات وکرامات وی داستان‌ها نقل می‌کنند . حاج ملاقاسم خط نسخ را خوب می‌نوشته وکتب علمی ودرسی زیادی را به خط زیبای خود نگاشته است . طبع شعر نیز داشته وچند متنی از جمله تهذیب المنطق وتهذیب الکلام علامه تفتازانی را به رشتهٔ نظم کشیده است . سال تولد و وفات وی معلوم نیست فقط از روی تواریخی که در پایان چند کتابی که به خط خود نوشته می‌توان به‌طور قطع او را از رجال اواسط یا نزدیک اواخر قرن سیزدهم دانست . از جمله در آخر نسخه‌ای از احادیث صحیح بخاری که به خط زیبای خود کتابت کرده وتعلیقاتی برآن نوشته و متعلق به کتابخانهٔ شخصی آقای سید محمد شیخ الاسلام سنندجی است تاریخ اتمام را سال ۱۲۵۰ هجری قمری قید کرده‌است . همچنین یک نسخه جمع الجوامع را که به خط خود نوشته ، با این عبارات به پایان رسانیده است : و کنت فی ایام التسوید علی قدم التغرب راجیا منه تعالی التقرب الی عمیم الطافه و الامان من سخطه باسعافه وانا المئلوث باکدار الامانی قاسم الپایگلانی و صلی الله تعالی و سلم ، علی الفخر الاتم فی تاریخ ۱۲۴۶ در پایان یکی دیگر از مکتوبات او که رسالهٔ کوچکی است در علم صرف ، چنین می‌خوانیم : کتبه القاسم بمداد لا یجری و قلم لا یسری سنه ۱۲۱۵ من الهجره.کتابت این رساله ونوع کاغذ و مرکب آن چنان می‌نمایاند که مولانا قاسم در آن تاریخ محصل بوده و شاید سنش بین ۱۵ الی ۲۰ سال بوده‌است . پدرش امام الدین یکی ازماموستایان مشهوردرمنطقه ژاورودبوده‌است .	پایگلان ، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان سروآباد در استان کردستان ایران است . شواهد تاریخی نشان می‌دهد که پایگلان از لحاظ تاریخی از اکثریت روستاهای استان ، قدمت بیشتری دارد و از کهن‌ترین روستاهای استان کردستان محسوب می‌شود . اما بنا به خاطر دلایلی چون قرار داشتن در منطقه کوهستانی ودور بودن از جاده‌های اصلی بین شهری از توسعه و رقابت با شهرهای استان عقب مانده‌است در حالی که اکثریت ریتمهای شهر شدن را دارا می‌باشد . سابقهٔ تاریخی روستا به ۱۵۰۰ سال پیش بر می‌گردد . ساکنان قبلی این روستا قبل از ظهور دین مبین اسلام پیرو آیین زرتشت و مسیحیت بوده و همگام با فتح کردستان توسط سپاه اسلام و نبوغ دین توحیدی مردمان این دیار به دین اسلام گرویدند .
0598cfd2ac491a928615945054ab7602034a8f4f	https://fa.wikipedia.org/wiki/انقلاب_1917_روسیه	انقلاب 1917 روسیه	نخست انقلاب فوریه ۱۹۱۷ رخ داد . در این انقلاب پس از یک‌سری اعتصابات ، تظاهرات و درگیری‌ها ، نیکولای دوم ، آخرین تزار روسیه از سلطنت خلع شد و یک دولت موقت به قدرت رسید . دولت موقت زیر نظر گئورگی لووف و الکساندر کرنسکی تشکیل شد . اکثر اعضای دولت موقت ، از شاخه منشویک حزب سوسیال دموکرات کارگری روسیه بودند . دومین مرحله ، انقلاب اکتبر ۱۹۱۷ بود . انقلاب اکتبر ، تحت نظارت حزب بلشویک (شاخه رادیکال از حزب سوسیال دموکرات کارگری روسیه) و به رهبری ولادیمیر لنین به پیش رفت و طی یک یورش نظامی همه‌جانبه به کاخ زمستانی سن پترزبورگ و سایر اماکن مهم ، قدرت را از دولت موقت گرفت . در این انقلاب افراد بسیار کمی کشته شدند . از زمان شکست روسیه در جنگ ۱۹۰۵ با ژاپن ، اوضاع بد اقتصادی ، گرسنگی ، عقب‌ماندگی و سرمایه‌داری و نارضایتی‌های گوناگون در بین مردم ، سربازان ، کارگران ، کشاورزان و نخبگان روسیه به‌وجود آمده‌بود . سرکوبهای تزار و ایجاد مجلس دوما نظام مشروطه حاصل آن دوران است . حزب سوسیال دموکرات ، اصلی‌ترین معترض به سیاست‌های نیکلای دوم بود که به‌طور گسترده بین دهقانان کشاورزان و کارگران کارخانجات صنعتی علیه سیاست‌های سیستم تزار فعالیت داشت . در اوت ۱۹۱۴ میلادی ، امپراتوری روسیه به دستور تزار وقت و به منظور حمایت از اسلاوهای صربستان وارد جنگ جهانی اول در برابر امپراتوری آلمان و امپراتوری اتریش-مجارستان شد . نخست فقط بلشویک‌ها ، مخالف ورود روسیه به این جنگ بودند و می‌گفتند که این جنگ ، سبب بدتر شدن اوضاع نابسامان اقتصادی و اجتماعی روسیه خواهد شد . در سال ۱۹۱۴ میلادی ، یعنی در آغاز جنگ جهانی اول ، روسیه بزرگترین ارتش جهان را داشت ، حدود ۱۲ میلیون سرباز و ۶ میلیون سرباز ذخیره ؛ ولی در پایان سال ۱۹۱۶ میلادی ، پنج میلیون نفر از سربازان روسیه کشته ، زخمی یا اسیر شده بودند . حدود دو میلیون سرباز نیز محل خدمت خود را ترک کرده و غالبا با اسلحه به شهر و دیار خود بازگشته بودند . در میان ۱۰ یا ۱۱ میلیون سرباز باقی‌مانده نیز ، اعتبار تزار و سلسله مراتب ارتش و اتوریته افسران بالا دست از بین رفته بود . عوامل نابسامان داخلی اعم از اجتماعی کشاورزی و فرماندهی نظامی در شکستهای روسیه بسیار مؤثر بود . شکست‌های روسیه در جنگ جهانی اول ، حامیان نیکلای دوم در روسیه را به حداقل خود رساند . در اوایل فوریه ۱۹۱۷ میلادی اکثر کارگران صنعتی در پتروگراد و مسکو دست به اعتصاب زدند . سپس شورش به پادگان‌ها و سربازان رسید . اعتراضات دهقانان نیز گسترش یافت . سوسیال دموکرات‌ها هدایت اعتراضات را در دست گرفتند . در ۱۱ مارس ۱۹۱۷ میلادی ، تزار وقت روسیه ، نیکلای دوم ، فرمان انحلال مجلس روسیه را صادر کرد ، اما اکثر نمایندگان مجلس متفرق نشدند و با تصمیمات نیکلای دوم مخالفت کردند . سرانجام در پی تظاهرات گسترده کارگران و سپس نافرمانی سربازان در سرکوب تظاهرکنندگان در پتروگراد ، نیکلای دوم از مقام خود استعفا داد . بدین ترتیب حکم‌رانی دودمان رومانوف‌ها بر روسیه پس از حدود سیصد سال پایان یافت .	انقلاب ۱۹۱۷ روسیه ، جنبشی اعتراضی ، ضد امپراتوری روسیه بود که در سال ۱۹۱۷ رخ داد و به سرنگونی حکومت تزارها و برپایی اتحاد جماهیر شوروی انجامید . مبانی انقلاب بر پایه صلح-نان-زمین استوار بود . این انقلاب در دو مرحله صورت گرفت : در طول این انقلاب در شهرهای اصلی روسیه همانند مسکو و سن پترزبورگ رویدادهای تاریخی برجسته‌ای رخ داد . انقلاب در مناطق روستایی و رعیتی نیز پا به پای مناطق شهری در حال پیشروی بود و دهقانان زمین‌ها را تصرف کرده و در حال بازتوزیع آن در میان خود بودند .
676a06133fba3dc7911be56dc3353cece694997b	https://fa.wikipedia.org/wiki/اورلاندو_زاپاتا	اورلاندو زاپاتا	اورلاندو زاپاتا فرزند دوم یک خانواده از پنج برادر مستقر در بانز بود ، جایی که وی با مادرش و ناپدری اش زندگی می‌کرد ، زنی که حرفه‌اش رختشویی بود . به دنبال آینده بهتر ، او به هاوانا مهاجرت کرد . جایی که با زندانی سیاسی سابق انری سائومل پنیا تماس پیدا کرد . انری کسی بود که اورلاندو با وی آغاز به انجام فعالیت‌های سیاسی کرد . وی عضو جنبش آلترناتیو جمهوری‌خواه بود . زاپاتا در ۶ دسامبر ۲۰۰۲ توسط مأموران پلیس کوبا به اتهام اهانت بازداشت شد ، و به همین دلیل وی بیش از سه ماه در زندان بود . در ۲۰ مارس ۲۰۰۳ ، ۱۳ روز پس از آزادی ، برای بار دوم در جریان سرکوب مخالفان دستگیر شد و به زندان کیلو ۷ در کاماگیه فرستاده شد . در زمان دستگیری ، وی در اعتصاب غذای سازماندهی شده توسط مجمع به منظور ارتقاء جامعه مدنی ، که در خانه مارتا باتریز روک کابلو برگزار می‌شد ، شرکت داشت . اعتصاب غذا به عنوان دادخواهی برای آزادی چندی از رفقا منظور شده بود . در تاریخ ۲ یا ۳ دسامبر سال ۲۰۰۹ ، زاپاتا برای اعتراض به دولت کوبا ، اعتصاب غذا را آغاز کرد ، زیرا او را به دلیل پوشیدن لباس مخالف سفید به جای لباس زندانی معین و همچنین محکوم کردن شرایط زندگی از او محروم کرد . زندانیان دیگر به عنوان بخشی از ادعای خود ، زاپاتا خواستار شرایطی قابل مقایسه با مواردی بود که فیدل کاسترو پس از حمله ۱۹۵۳ به پادگان‌های مونکادا در زندان حبس کرد . دولت کوبا به نوبه خود اظهار داشت که او از خوردن مواد غذایی خودداری می‌کند زیرا مقامات تلویزیون ، اجاق گاز و تلفن را در سلول وی قرار نمی‌دهند . در طول اعتصاب غذا ، زاپاتا از خوردن هر غذایی به غیر از غذای مادرش امتناع ورزید ، که هر سه ماه به وی مراجعه می‌کرد . طبق گفته‌های گروه مخالف مستقر در آمریکا ، اداره دموکرات دموکراسی کوبا ، مقامات زندان سپس آب زاپاتا را قطع کردند که منجر به وخیم‌تر شدن سلامتی وی و در نهایت منجر به نارسایی کلیه شد . زاپاتا به اعتصاب غذا ادامه داد و در تاریخ نامشخصی در بیمارستان کاماگی بستری گردید و در آنجا مایعاتی را به صورت وریدی بر خلاف میل او به وی داده شد . در ۱۶ فوریه ۲۰۱۰ وضعیت وی بدتر شد و وی به بیمارستان هرمانوس امیهیراس در هاوانا منتقل شد ، که در نهایت وی در ۲۳ فوریه ۲۰۱۰ در حدود ساعت ۳:۳۰ بعد از ظهر est درگذشت . از زمان مرگ پدرو لوئیس بیتل در سال ۱۹۷۲ ، این اولین بار بود که یک مخالف دولت کوبا در جریان اعتصاب غذا جان خود را از دست داد . در تاریخ ۱۶ مارس ۲۰۱۰ ، نامه‌ای سرگشاده با محکوم کردن دولت کوبا به دلیل دستگیری ناعادلانهٔ اورلاندو زاپاتا تامایو و درخواست آزادی سایر زندانیان سیاسی در یک وبلاگ اینترنتی منتشر گردید . طی کمتر از یک هفته ، بیش از ۳۰ ٬ ۰۰۰ نفر این امه را امضا کردند .	اورلاندو زاپاتا تامایو (۱۵ مه ۱۹۶۷ – ۲۳ فوریه ۲۰۱۰) یک بنا و لوله‌کش و یک فعال سیاسی و یک زندانی کوبایی بود که پس از روزه گرفتن برای بیش از ۸۰ روز درگذشت . مرگ وی مورد توجه بین‌المللی قرار گرفت و به عنوان یک بازگشت جدی در روابط کوبا با ایالات متحده و اتحادیه اروپا تلقی شد .